Żyjmy bezpiecznie w zdrowym środowisku 6/09

Do osiedla w Dźbowie zostanie puszczony gaz sieciowy. Połączone działania obejmujące: wymianę niskosprawnych i nieekologicznych węglowych pieców na nowoczesne kotły gazowe dwu-funkcyjne z zamkniętą komorą spalania w każdym mieszkaniu oraz prace termomodernizacyjne zmniejszające zużycie energii w budynkach - doprowadzą do efektywnego ograniczenia emisji pyłu, dwutlenku siarki, dwutlenku azotu, tlenku węgla, dwutlenku węgla i innych substancji.

Szacuje się, że emisja C02 zostanie zredukowana o 78,65%, S02 o 100%, N02 o ponad 74%, CO o 99,95%, pyłów o 99,99%.

Prace modernizacyjne w Dźbowie, prowadzone są etapami, inwestycja ma zostać zakończona do 2011 roku. Na realizację przedsięwzięcia pozyskano kredyt z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska.

Osoby, które są właścicielami mieszkań (25% wszystkich mieszkańców Dźbowa) mogą skorzystać z dofinansowania na przeprowadzenia prac związanych ze zmianą ogrzewania w ich mieszkaniach. Wartość dofinansowania to kwota do 10 tys. zł, nie więcej jednak niż 50% wartości inwestycji.

Na godzinę zgasną światła w naszych domach, w siedzibach światowych korporacji oraz budowlach będących symbolami biorących udział w akcji miast. Zgaszenie na godzinę świateł to symboliczny gest, którym inicjatorzy akcji chcą dać znać politykom, że powinni bardziej efektywnie walczyć z globalnym ociepleniem. Inicjatorzy kampanii podkreślają także, że w ten sposób pokazuje się, że aby skutecznie walczyć ze zmianami potrzebne są wspólne działania.

W tym roku akcja zostanie przeprowadzona 28 marca. Światła zgasną o godzinie 20:30. Do tej pory udział w niej potwierdziło kilkaset miast z całego świata. Zgasną między innymi oświetlenia takich miejsc jak: Pałac Kultury i Nauki w Warszawie, pomnik Chrystusa Zbawiciela w Rio, Merlion w Singapurze, Opera w Sydney, Stadion Millenium w Cardiff, Góra Stołowa w Kapsztadzie. Swój udział w akcji zgłosiła także Częstochowa, w naszym mieście zgaszone zostanie oświetlenie na Ratuszu, Popówce i kamienicy kupieckiej w al. NMP.

W akcji oczywiście mogą wziąć udział także mieszkańcy. Każdy z nas może zarejestrować się na stronie internetowej www.wwf.pl/godzinadlaziemi. Na podstawie liczby zarejestrowanych osób zorganizowany zostanie plebiscyt, które z polskich miast w największym stopniu zaangażowało się w Godzinę dla Ziemi.

Od 2003 roku realizowany jest w Częstochowie program zarządzania energią i gospodarką wodno-ściekową w obiektach użyteczności publicznej miasta. Jego celem jest ograniczenie kosztów, ale także redukcja rocznej emisji C02 i ochrona zasobów wodnych. Dane za 2007 rok pokazują, że efekt tych działań to duże oszczędności ekonomiczne i wymierny skutek ekologiczny. W porównaniu do 2003 roku zużycie paliw i energii w 2007 roku w 121 obiektach publicznych zmniejszyło się o 61 tys. 400 GJ (23, 44%). Emisja C02 do atmosfery zmniejszyła się do 24 tys. 900 ton C02 w 2007 r., czyli o 7 tys. 400 ton (23%) w porównaniu do roku 2003. Zmniejszyło się także zużycie wody: w 2007 roku wynosiło 133 tys. 600 m sześciennych i w porównaniu do 2003 r. zmniejszyło się o 68 tys. 200 m sześciennych (34%).
- Zgodnie z założeniami polityki energetycznej Unii Europejskiej do 2020 roku przewiduje się min. ograniczenie zużycia energii o 20% i ograniczenie emisji C02 do atmosfery o 20% - informuje inżynier miejski Bożena Herbuś. - Bez konsekwentnego realizowania lokalnej polityki energetycznej na poziomie gmin osiągnięcie tych założeń nie będzie możliwe.

Co mamy na myśli, mówiąc "zmiany klimatu"?
Mówiąc zmiany klimatu, mamy na myśli zmiany wynikające z czynników zewnętrznych, które są zawarte w definicji klimatu. Zmiany te są spowodowane: zmianą czynników zewnętrznych, takich jak ilość dochodzącego promieniowania słonecznego lub czynników wewnętrznych (antropogenicznych), a może i czynników naturalnych.
Obecnie termin „zmiana klimatu" używany jest w kontekście globalnego ocieplenia, rozważane są także scenariusze powodujące oziębienie powierzchni Ziemi, np. wywołane odbiciem energii słonecznej od zwiększonej pokrywy chmur lub aerozoli atmosferycznych.
Według obliczeń Amerykańskiej Narodowej Akademii Nauk (NAS) temperatura w ostatnim stuleciu wzrosła o około 0,8 st. C. Fakt ten jest spowodowany działalnością człowieka.

Dzień 20 lipca 2007 r. był kolejnym, dobrze zapowiadającym się wakacyjnym dniem w niewielkiej wsi Adamów. Jak w każdym dniu miałem sporo pracy. Musiałem pomóc babci, co wymagało wyjazdu do sąsiedniej wsi Huby, gdzie spotkałem kolegę. Po chwili zaobserwowaliśmy, że pogoda znacznie się pogorszyła, zaczął wiać silny wiatr i delikatnie po-krapywał deszcz. Mój kolega zauważył, jak w oddali na niebie dzieje się coś niepokojącego, a zarazem coś, z czym nigdy wcześniej nie mieliśmy do czynienia. Zdecydowałem szybko wrócić do domu, jednak przy takiej pogodzie było to ryzykowne. Zadzwoniłem do wujka, który przyjechał samochodem po mnie z moim bratem. Gdy wracaliśmy, zerwał się porywisty wiatr wraz z gwałtownym deszczem, co utrudniało jazdę samochodem.
Dojeżdżając do domu, zaobserwowaliśmy, że linie energetyczne zostały naruszone, a mniejsze drzewa znacznie ulegały silnemu wiatrowi. Wujek podwiózł nas pod dom, a następnie szybko odjechał. Razem z bratem zdecydowaliśmy schować się pod balkonem, bo ujrzeliśmy w oddali niszczycielską siłę wiatru, która potrafiła zerwać dachy z domów mieszkalnych. Gdy znaleźliśmy się pod balkonem, straciliśmy całkowicie widoczność przez kurz i piach niesiony przez porywisty wiatr. Kątem oka dojrzałem, jak trąba powietrzna łamie slupy energetyczne i drzewa niczym zapałki, a w tle było słychać, jak wiatr wybija szyby i zrywa dach. Swoim ciałem zasłoniłem młodszego brata, który byl przerażony. Wszystko trwało dosłownie parę sekund, puściłem brata, wychyliłem się zza muru i spostrzegłem, że dom mojej babci zamienił się w ruinę, co również stało się z innymi budynkami gospodarczymi. Drzewa, które rosły w otoczeniu naszych domów, były powyrywane z korzeniami, a w większości połamane w pól. W budynku, z którego zostały jedynie ruiny, znajdowały się moja babcia i mama. Jedyne, o czym myślałem, to o tym, czy żyją. Postanowiliśmy z bratem to sprawdzić i pobiegliśmy do nich. Naszą drogę zatarasowały linie elektryczne. Obawialiśmy się o swoje życie, ale bez zastanowienia przeskoczyliśmy przez linie i pobiegliśmy im na pomoc. Kiedy z bliska zobaczyłem podwórko, w niczym nie przypominało tego sprzed pięciu minut. Plac przy domu był gęsto zasypany przedmiotami przywleczonymi przez wiatr. Wchodząc na podwórko poczułem ukłucie w stopę. Myśląc o swoich bliskich, nie zwróciłem na to uwagi, lecz po chwili zorientowałem się, że rana jest poważna. W stopę wbił mi się gwóźdź, który wystawał z deski. Byłem w szoku i nie czułem bólu, więc bez namysłu wyjąłem gwóźdź.